CZYM JEST WYTRYSK PRZEDWCZESNY?

Wytrysk przed­w­czes­ny (ang. pre­ma­ture ejac­u­la­tion, łac. ejac­u­la­tio prae­cox) jest objawem klin­icznym i jed­nocześnie prob­le­mem medy­cznym, który doty­ka ok. 6% męskiej pop­u­lacji, również mężczyzn o ori­en­tacji innej niż ori­en­tac­ja het­erosek­su­al­na. Mimo negaty­wnego wpły­wu na życie sek­su­alne mężczyzny oraz jego part­ner­ki, tylko 9% pac­jen­tów skarżą­cych się wytrysk przed­w­czes­ny zgłasza się do lekarza, z czego 70% robi to w ramach wiz­y­ty z innego powodu – prze­ważnie ze wzglę­du na uczu­cie zaw­sty­dzenia oraz przeko­nanie o braku skutecznego leczenia. Wiek nie wpły­wa na częs­tość wytrysku przed­w­czes­nego, ale u niek­tórych pac­jen­tów może się on z cza­sem pog­a­rszać.

JAKIE SĄ RODZAJE WYTRYSKU PRZEDWCZESNEGO?

 Wyróż­nia się kil­ka rodza­jów wytrysku przed­w­czes­nego:

- stały wytrysk przed­w­czes­ny (ang. life­long pre­ma­ture eja­clu­a­tion) – przed­w­czes­ny wytrysk, który towarzyszy pac­jen­towi od początku jego życia sek­su­al­nego i doty­czy ok. 3% mężczyzn. Pos­tu­lu­je się tutaj udzi­ał głównie przy­czyn neu­ro­bi­o­log­icznych i gene­ty­cznych przez co najczęś­ciej pro­ponowaną for­mą leczenia jest lecze­nie far­mako­log­iczne.

- naby­ty wytrysk przed­w­czes­ny (ang. acquired pre­ma­ture ejac­u­la­tion) – wytrysk przed­w­czes­ny, który z przy­czyn medy­cznych (np. zapale­nie prostaty, zaburzenia erekcji, nad­czyn­ność tar­czy­cy) lub psy­cho­log­icznych (np. nowa part­ner­ka, dłu­ga prz­er­wa we współży­ciu, poczu­cie winy pojaw­ia­jące się pod­czas współży­cia) pojaw­ił się u pac­jen­ta nie mającego do tej pory prob­lemów z odpowied­nio długim cza­sem do wys­tąpi­enia wytrysku nasienia.  Doty­czy 5% mężczyzn i w lecze­niu najczęś­ciej sto­su­je się lecze­nie far­mako­log­iczne oraz psy­choter­apię.

- zmi­en­ny wytrysk przed­w­czes­ny (ang. vari­able pre­ma­ture ejac­u­la­tion) – niereg­u­larny, cza­sem skró­cony czas potrzeb­ny do wys­tąpi­enia wytrysku nasienia będą­cy wyrazem fizjo­log­icznej zmi­en­noś­ci u mężczyzny. Doty­czy 11% mężczyzn, którzy nie wyma­ga­ją leczenia, a jedynie zapewnienia o braku obec­noś­ci istot­nej niepraw­idłowoś­ci.

- subiek­ty­wny wytrysk przed­w­czes­ny (ang. sub­jec­tive pre­ma­ture ejac­u­la­tion) – sytu­ac­ja, w której mężczyz­na mimo praw­idłowego lub nawet wydłużonego cza­su do wys­tąpi­enia wytrysku nasienia, zgłasza­ją prob­lem z „przed­w­czes­nym wytryskiem”. Doty­czy ok. 6% mężczyzn, którym najczęś­ciej pro­ponu­je się psy­choter­apię.

 

JAKIE PRZYCZYNY WYTRYSKU PRZEDWCZESNEGO?

Eti­olo­gia wytrysku przed­w­czes­nego wytrysku nie jest do koń­ca poz­nana, stąd obec­ność licznych hipotez, spośród których najpop­u­larniejsze są te związane z dys­funkcją recep­to­ra 5‑HT (sero­toni­nowego), nad­wrażli­woś­cią prą­cia oraz nad­wrażli­woś­cią odruchu ejaku­lacji na poziomie rdzenia krę­gowego (szy­b­ka faza emisji i ekspul­sji nasienia, szy­b­ki odruch mięś­nia opuszkowo-jamis­tego)

Medy­czny­mi czyn­nika­mi ryzy­ka wys­tąpi­enia wytrysku przed­w­czes­nego są: podłoże gene­ty­czne (iden­ty­fikowane u ok. 30% pac­jen­tów), zaburzenia erekcji (w których wytrysk przed­w­czes­ny pojaw­ia się w wyniku podświadomej chę­ci przyśpieszenia sto­sunku zan­im dojdzie do osła­bi­enia erekcji), przewlekłe zapale­nie gruc­zołu krokowego (które może powodować również zaburzenia erekcji), stosowane leki, narko­ty­ki, cukrzy­ca, otyłość, brak akty­wnoś­ci fizy­cznej, stres, nad­czyn­ność tar­czy­cy.

Wśród przy­czyn psy­cho­log­icznych wyróż­nia się m.in.: nową sytu­ację lub part­nerkę sek­su­al­ną, rzad­kie współży­cie, rolę wyobraźni, za bard­zo lub zbyt mało atrak­cyjną part­nerkę, prob­lem w relacji part­ner­skiej, rolę wcześniejszego doświad­czenia sek­su­al­nego lub mas­tur­bacji, poczu­cie winy pojaw­ia­jące się pod­czas współży­cia, lęk przed współży­ciem.

Wytrysk przed­w­czes­ny nieco częś­ciej pojaw­ia się u osób czarnoskórych, Latynosów oraz mężczyzn z kra­jów islam­s­kich.

 

CZYM CHARAKTERYZUJĄ SIĘ PACJENCI Z WYTRYSKIEM PRZEDWCZESNYM?

Para­me­trem najczęś­ciej wyko­rzysty­wanym w diag­nozie oraz oce­nie stop­nia nasile­nia wytrysku przed­w­czes­nego jest IELT (ang. Intrav­agi­nal Ejac­u­la­tion Laten­cy Time) – czyli czas, po jakim dochodzi do wytrysku nasienia pod­czas sto­sunku pochwowego. Sza­cu­je się, że ok. 5% pop­u­lacji ma IELT krót­szy niż 2 min­u­ty, nato­mi­ast 90% pac­jen­tów z wytryskiem przed­w­czes­nym ma IELT poniżej 1 min­u­ty. U 49% pac­jen­tów zdarza­ją się tzw. wytrys­ki „ante por­tas”, czyli jeszcze przed wprowadze­niem człon­ka do pochwy. W codzi­en­nej prak­tyce wyko­rzys­tu­je się IELT podawany przez pac­jen­ta (80% czułoś­ci i specy­ficznoś­ci) posiłku­jąc się niejed­nokrot­nie dodatkowy­mi infor­ma­c­ja­mi uzyski­wany­mi od part­ner­ki.

 

Sama oce­na cza­su IELT nie jest wystar­cza­ją­ca do postaw­ienia diag­nozy wytrysku przed­w­czes­nego. Według najczęś­ciej przy­taczanej definicji ISSM (ang. The Inter­na­tion­al Soci­ety for Sex­u­al Med­i­cine) wytrysk przed­w­czes­ny jest dys­funkcją sek­su­al­ną charak­teryzu­jącą się:

1. Ejaku­lacją, która zawsze lub praw­ie zawsze wys­tępu­je przed lub w ciągu 1 min­u­ty pen­e­tracji wag­i­nal­nej (stały wytrysk przed­w­czes­ny – 65% pac­jen­tów) albo znaczne skróce­nie cza­su latencji wag­i­nal­nej poniżej 3 min­ut (naby­ty wytrysk przed­w­czes­ny – 35% pac­jen­tów).
2. Niemożnoś­cią odroczenia ejaku­lacji pod­czas wszys­t­kich lub praw­ie wszys­t­kich sto­sunkach wag­i­nal­nych.
3. Negaty­wny­mi kon­sek­wenc­ja­mi per­son­al­ny­mi taki­mi jak: frus­trac­ja, niepokój, zaw­sty­dze­nie lub unikanie kon­tak­tów sek­su­al­nych.

Według najnowszych badań pac­jen­ci z wytryskiem przed­w­czes­nym charak­teryzu­ją się także przed­w­czes­ną erekcją (łąc. erec­tio prae­cox), która jest na tyle sub­tel­na, że zwraca jedynie uwagę part­nerek, które wcześniej współżyły z mężczyz­na­mi bez skró­conego cza­su IELT. Równie charak­terysty­czne dla tych pac­jen­tów jest tzw. detumes­ten­tia prae­cox, czyli naty­ch­mi­as­towe i niemal całkowite ustąpi­e­nie erekcji po ejaku­lacji. Dodatkowo wielu pac­jen­tów ma trud­ność w szy­bkim osiąg­nię­ciu kole­jnej erekcji.

JAK WYGLĄDA PROCES DIAGNOSTYCZNY WYTRYSKU PRZEDWCZESNEGO?

W pro­ce­sie diag­nos­ty­cznym prowad­zonym przez lekarza kluc­zowe jest zebranie dokład­nego wywiadu lekarskiego (wystar­cza­ją­cy w 90% w postaw­ie­niu diag­nozy i sku­pi­a­ją­cy się na his­torii medy­cznej oraz sek­su­al­nej pac­jen­ta) oraz wyko­nanie bada­nia lekarskiego (badanie neu­ro­log­iczne, endokryno­log­iczne, badanie narządów płciowych oraz prostaty). Cza­sa­mi lekarz może pod­jąć decyzję o skierowa­niu pac­jen­ta na szczegółowe bada­nia lab­o­ra­to­ryjne oznacza­jąc m.in. testos­teron, TSH, posiew moczu lub posiew nasienia. W ramach pier­wszej wiz­y­ty lekarz oce­nia dłu­gość cza­su IELT podawaną przez pac­jen­ta oraz stopień jego kon­troli nad ejaku­lacją, usta­la czy wytrysk przed­w­czes­ny ma charak­ter naby­ty czy utrzy­mu­ją­cy się przez całe życie oraz czy wys­tępu­je on stale lub jedynie w określonych sytu­ac­jach. Celem obiek­ty­wiz­a­cji objawów podawanych przez pac­jen­ta cza­sa­mi wyko­rzys­tu­je się kwes­t­ionar­iusze, spośród których najpop­u­larniejszym jest kwes­t­ionar­iusz PEDT (ang. Prema­ture Ejac­u­la­tion Diag­nos­tic Tool). Jeśli tylko ist­nieje taka możli­wość, od part­ner­ki uzysku­je się infor­ma­c­je odnośnie cza­su IELT oraz oce­nia się stopień niepoko­ju jej oraz pac­jen­ta. W razie potrze­by, pac­jen­ta bez lub wraz z part­nerką, kieru­je się do sek­suolo­ga lub psy­cholo­ga.

 

JAKIE JEST WPŁYW WYTRYSKU PRZEDWCZESNEGO NA JAKOŚĆ ŻYCIA PACJENTA ORAZ PARTNERKI?

Wytrysk przed­w­czes­ny istot­nie obniża jakość życia pac­jen­ta oraz jego part­ner­ki. Mężczyz­na mimo osią­ganego orgaz­mu nie czer­pie przy­jem­noś­ci z krótko trwa­jącego aktu sek­su­al­nego. Skutku­je to zmniejsze­niem satys­fakcji z życia sek­su­al­nego, utratą pewnoś­ci siebie, prob­le­ma­mi z odpręże­niem się pod­czas akty­wnoś­ci sek­su­al­nej i w efek­cie rzad­szym współży­ciem. Part­ner­ki tych mężczyzn skarżą się częs­to na spadek uczu­cia bliskoś­ci w związku, obniże­nie stop­nia naw­ilże­nia pochwy, zmniejsze­nie inten­sy­wnoś­ci orgaz­mu, dyskom­fort pod­czas pen­e­tracji oraz obniże­nie satys­fakcji z życia sek­su­al­nego.

Początkowo kobi­ety stara­ją się nie poruszać tego prob­le­mu nie chcąc deprecjonować part­nera i wpły­wać tym samym na jakość związku. Z cza­sem, gdy part­ner­ki stara­ją się poruszyć kwest­ię przed­w­czes­nego wytrysku, mężczyźni zwyk­le nie chcą na ten tem­at roz­maw­iać potęgu­jąc uczu­cie frus­tracji i wza­jem­nej niechę­ci. Brak wdrożonego leczenia może nasil­ić prob­le­my w związku, w naj­gorszym wypad­ku przy­czy­ni­a­jąc się do jego roz­padu. Dlat­ego też w pro­ce­sie leczenia kluc­zowe wyda­je się zaan­gażowanie obo­j­ga part­nerów.

JAKIE SĄ SPOSOBY LECZENIA WYTRYSKU PRZEDWCZESNEGO?

Przed rozpoczę­ciem jakiegokol­wiek leczenia wytrysku przed­w­czes­nego należy poz­nać realne oczeki­wa­nia pac­jen­tów. W sytu­acji, w której pac­jent prezen­tu­je jed­nocześnie objawy wytrysku przed­w­czes­nego oraz zaburzenia erekcji, lecze­nie rozpoczy­na się w pier­wszej kole­jnoś­ci od leczenia zaburzeń erekcji. W przy­pad­ku pac­jen­tów, u których wytrysk przed­w­czes­ny nie stanowi prob­le­mu pro­ponu­je się jedynie edukację sek­su­al­ną lub kon­sul­tację psy­cho­log­iczną.

Wśród dostęp­nych metod leczenia wyróż­nia się:

 

• PORADNICTWO PSYCHOLOGICZNLE LUB SEKSUOLOGICZNE

Kon­sul­tację z psy­cholo­giem lub sek­suolo­giem zale­ca się w sytu­acji wyraźnego niepoko­ju pac­jen­ta oraz part­nera, blokady sek­su­al­nej lub współist­nieją­cych prob­lemów w relacji part­ner­skiej. Porad­nict­wo takie sto­su­je się zawsze jed­nocześnie z inny­mi for­ma­mi leczenia.

STRATEGIE BEHAWIORALNE

Strate­gie te charak­teryzu­ją się małą skutecznoś­cią w przy­pad­ku stałego wytrysku przed­w­czes­nego, obec­nego u pac­jen­ta przez całe jego życie. Są one czasochłonne, wyma­ga­ją zaan­gażowa­nia part­ner­ki i bywa­ją trudne do wyko­na­nia przez niek­tórych pac­jen­tów. Osiąg­nię­ty za ich pomocą efekt z cza­sem nieste­ty ustępu­je. Wyróż­nia się tutaj między inny­mi:

- MASTURBACJA PRZED STOSUNKIEM – sposób wyko­rzysty­wany zwyk­le przez oso­by młode. Należy jed­nak pamię­tać, że złe tech­ni­ki mas­tur­ba­cyjne utrud­ni­a­ją rozwój praw­idłowych mech­a­nizmów kon­troli wytrysku.

- TECHNIKA „START-STOP” – opra­cow­ana przez dr Helen Kaplan w 1983 roku, pole­ga na sty­mu­lacji prą­cia przez part­nerkę (man­u­al­nie, oral­nie, pod­czas pen­e­tracji wag­i­nal­nej) do momen­tu aż pac­jent będzie blis­ki ejaku­lacji, z następu­jącą krótką prz­er­wą. Takie ćwicze­nie wykonu­je się trzykrot­nie, za czwartym razem doprowadza­jąc mężczyznę do wytrysku. Skuteczność tej metody sza­cu­je się na ok. 80%.

- TECHNIKA „SQUEEZE” — opra­cow­ana przez dr Jame­sa Semansa w 1956 roku i spop­u­lary­zowana później przez Mas­ter­sa i John­son w 1970 roku, pole­ga na sty­mu­lacji prą­cia przez part­nerkę (man­u­al­nie, oral­nie, pod­czas pen­e­tracji wag­i­nal­nej) do momen­tu aż pac­jent będzie blis­ki ejaku­lacji, z następowym uciskiem żołędzi prą­cia przez okres ok. 15–20 sekund. Takie ćwicze­nie wykonu­je się trzykrot­nie, za czwartym razem doprowadza­jąc mężczyznę do wytrysku. Skuteczność tej metody sza­cu­je się na ok. 60%.

Niek­tórzy zale­ca­ją, aby w strate­giach behaw­io­ral­nych stop­niowo wprowadzać nowe bodźce, rozpoczy­na­jąc do sty­mu­lacji prą­cia przez part­nerkę za pomocą dłoni, po kilku­nas­tu dni­ach sto­su­jąc sty­mu­lację oral­ną, tak by kilku tygod­ni­ach spróbować pen­e­tracji wag­i­nal­nej. Dlat­ego też tech­ni­ki te wyda­ją się być odpowied­nie u par wysoko zmo­ty­wowanych, z krótkim stażem, w młodym wieku oraz w dobrej relacji part­ner­skiej.

 

• LECZENIE CHIRURGICZNE

Lecze­nie chirur­giczne w lecze­niu wytrysku przed­w­czes­nego, ze wzglę­du na ryzyko związanych z nim powikłań, należy trak­tować jako lecze­nie ostat­niej szan­sy dla sil­nie  zmo­ty­wowanych pac­jen­tów, u których nieskuteczne okaza­ły się wcześniejsze metody leczenia zachowaw­czego. Wyróż­nia się tutaj obrzezanie (sprzeczne doniesienia o jego skutecznoś­ci w lecze­niu wytrysku przed­w­czes­nego z ogranic­zoną poprawą IELT), ostrzyknię­cie skóry żołędzi prą­cia kwasem hialuronowym (3–5x wydłuże­nie cza­su IELT; zabieg związany jest z ryzykiem miejs­cowej martwicy oraz trwałego zbliznowace­nia skóry żołędzi prą­cia) oraz mikrochirur­giczną neu­rolizę gałęzi ner­wu grz­bi­etowego prą­cia na wysokoś­ci rowka zażołęd­nego tzw. den­erwację żołędzi prą­cia (przeci­na się ok. 50–70% gałęzi tego ner­wu; uczu­cia trwałego drętwienia lub zaburzenia czu­cia skóry żołędzi prą­cia doświad­cza do 7% oper­owanych pac­jen­tów — więcej na tem­at tego zabiegu moż­na znaleźć w osob­nym opra­cow­a­niu — link)

 

• LECZENIE FARMAKOLOGICZNE

- KREMY ZNIECZULAJĄCE MIEJSCOWO – są najs­tarszą metodą leczenia far­mako­log­icznego wytrysku przed­w­czes­nego. Stosowane miejs­cowo na skórę prą­cia zmniejsza­ją jego wrażli­wość powodu­jąc 2–3x wydłuże­nie IELT (śred­nio z 1 min­u­ty do nawet 6,7 min­u­ty). Najskuteczniejsze są kre­my z lidokainą i prilokainą, ale szerzej dostęp­ne są nieco sła­biej dzi­ała­jące prez­er­waty­wy z 5% ben­zokainą oraz chłodzące spre­je z men­tolem. Krem należy na łożyć na skórę prą­cia, z lub bez prez­er­waty­wy, na okres ok. 20 min­ut. Przed sto­sunkiem należy go zmyć aby uniknąć ewen­tu­al­nego zmniejszenia czułoś­ci lub drętwienia pochwy u part­ner­ki. Mimo niewiel­kich objawów ubocznych, przedawkowanie może skutkować uczu­ciem drętwienia prą­cia, a nawet utratą erekcji lub wytrysku.

- TRAMADOL – jest opi­oid­owym lekiem prze­ci­w­bólowym, który w lecze­niu wytrysku przed­w­czes­nego może byś stosowany stale lub żądanie. Powodu­je 2,5–6x wydłuże­nie IELT, nieza­leżnie od zażytej daw­ki.  Nie jest zale­cany ze wzglę­du na ryzyko uza­leżnienia oraz możli­we skut­ki uboczne (m.in. suchość ust, zaparcia, sen­ność)

- PDE5‑I (ang. phos­pho­di­esterase type 5 inhibitor; inhibito­ry fos­fodi­esterasy typu 5 np. silde­nafil, war­de­nafil, tadalafil, awanafil) – gru­pa leków stosowanych w lecze­niu zaburzeń erekcji. Nie wpły­wa na wydłuże­nie IELT, ale zwięk­sza pewność siebie pac­jen­ta, poczu­cie jego kon­troli nad ejaku­lacją oraz skra­ca czas potrzeb­ny do uzyska­nia kole­jnej erekcji, dodatkowo zapew­ni­a­jąc lep­szą jakość wzwodu pod­czas drugiego i trze­ciego sto­sunku. Skuteczność leczenia wyda­je się być lep­sza przy jed­noczes­nym zas­tosowa­niu leków z grupy SSRI (patrz niżej).

- SSRIs (ang. selec­tive sero­tonin reup­take inhibitors; selek­ty­wne inhibito­ry wych­wytu zwrot­nego sero­toniny np. parokse­ty­na, ser­trali­na, citalo­pram, esc­i­talo­pram, flu­wokas­mi­na, flu­ok­se­ty­na) – gru­pa leków o dzi­ała­niu prze­ci­wde­presyjnym. Ich efekt ter­apeu­ty­czny w wytrysku przed­w­czes­nym pojaw­ia się u ok. 70–80% mężczyzn, rozwi­ja­jąc pełne dzi­ałanie po ok. 1–2 tygod­ni­ach stosowa­nia. Z jakiegoś powodu gru­pa 20% pac­jen­tów nie reagu­je na tę for­mę ter­apii. Lecze­nie leka­mi z grupy SSRI jest lecze­niem ciągłym, dzię­ki czemu nie ma ono wpły­wu na spon­tan­iczność życia sek­su­al­nego pac­jen­ta. Z drugiej jed­nak strony, objawy nawraca­ją zwyk­le z chwilą zaprzes­ta­nia ter­apii. Dodatkowo ist­nieje ryzyko tachy­fi­lak­sji, czyli samoistne ustąpi­e­nie dzi­ała­nia leku po ok. 6–12 miesią­cach jego zaży­wa­nia. W zależnoś­ci od zas­tosowanego preparatu moż­na uzyskać 2,6–13,2x wydłuże­nie IELT, najwięk­sze w przy­pad­ku parokse­tyny.

Wśród skutków ubocznych leczenia, zwyk­le łagod­nych i ustępu­ją­cych po ok. 2–3 tygod­ni­ach, wymienia się: zmęcze­nie, ziewanie, nud­noś­ci, wymio­ty, suchość ust, biegunkę, nad­mierną potli­wość, spadek libido, zaburzenia erekcji, ryzyko anorgazmii oraz braku wytrysku. Należy uważać z włącze­niem leczenia u młodych pac­jen­tów ze współist­niejącą depresją. Stosowany lek należy odstaw­iać powoli na przestrzeni ok. 1–2 miesię­cy, żeby uniknąć zespołu odstaw­i­en­nego (dreszcze, zawroty głowy i nud­noś­ci nasi­la­jące się pod­czas ruchów głową). W trak­cie zmniejsza­nia daw­ki SSRI może dojść do pojaw­ienia się zespołu ReGS (ang. Rest­less Gen­itl Syn­drome), pole­ga­ją­cy na stałym, niech­cianym uczu­ciu gotowoś­ci do wytrysku, nawet przy braku wzwodu prą­cia. Ostat­nie doniesienia sugeru­ją negaty­wny wpływ leków z grupy SSRI na nasie­nie, dlat­ego zale­ca się stosowanie prez­er­watyw lub innej formy antykon­cepcji przez okres 3–4 miesię­cy po zakończe­niu leczenia. Pac­jen­ci powin­ni ograniczyć spoży­cie alko­holu, zwłaszcza na początku ter­apii. Ze wzglę­du na ryzyko zespołu sero­tonin­er­gicznego w trak­cie leczenia nie moż­na zaży­wać narko­tyków m.in. ecsta­sy oraz innych leków wpły­wa­ją­cych na przekaźnict­wo sero­tonin­er­giczne np. tra­madol, dapok­se­ty­na. Należy również niezwłocznie odstaw­ić lecze­nie w przy­pad­ku pojaw­ienia się niedoczul­i­cy skóry prą­cia w pier­wszych tygod­ni­ach leczenia, sugeru­jącej rozwi­ja­ją­cy się rzad­ki zespół PSSD (ang. Post-SSRI Sex­u­al Dys­func­tion) związany z trwałą utratą libido, czu­cia prą­cia, erekcji oraz ejaku­lacji.

- DAPOKSETYNA – jest lekiem z grupy SSRI, ale o szy­bkim dzi­ała­niu i wypłuki­wa­niu się z orga­niz­mu (95% w ciągu 24 godzin), dzię­ki czemu stosowany jest doraźnie 1–3 godziny przed planowanym współży­ciem zapew­ni­a­jąc 2,5–4,5x wydłuże­nie IELT. Jest jedynym lekiem zatwierd­zonym przez Europe­jską Agencję Leków w doraźnym lecze­niu wytrysku przed­w­czes­nego. W prze­ci­wieńst­wie do SSRI zaży­wanych codzi­en­nie, dapok­se­ty­na nie jest związana z ryzykiem zespołu odstaw­i­en­nego. Objawy niepożą­dane, zwyk­le słabe nasilone (nud­noś­ci, biegunkę, ból i zawroty głowy, omdle­nia) są przy­czyną odstaw­ienia leku przez ok. 4–10% pac­jen­tów. Ze wzglę­du m.in. na wysoką cenę (35 zł/tbl), po roku dapok­se­tynę sto­su­je tylko ok. 9% lec­zonych nią pac­jen­tów. Pro­du­cent leku zale­ca maksy­mal­ną dawkę jed­nej tablet­ki dzi­en­nie oraz odradza jed­noczesne spoży­wanie alko­holu oraz prowadze­nie samo­chodu po zaży­ciu leku.

- KLOMIPRAMINA – jest trój­cyk­licznym lekiem prze­ci­wde­presyjnym, który w lecze­niu wytrysku przed­w­czes­nego pac­jen­ci mogą przyj­mować doraźnie (3–4 godziny przed planowanym współży­ciem) lub codzi­en­nie, osią­ga­jąc więk­szą skuteczność, ale naraża­jąc się na więk­sze ryzyko dzi­ałań niepożą­danych, wśród których wymienia się: suchość ust, zaburzenia widzenia, zaparcia, nud­noś­ci, zaburzenia erekcji, a nawet kar­diotoksy­czność w przy­pad­ku długiego cza­su stosowa­nia.

 

• TERAPIE EKSPERYMENTALNE

Dzię­ki stop­niowe­mu poz­nawa­niu fizjologii oraz patofizjologii wytrysku nasienia, trwa­ją obec­nie liczne prace oraz bada­nia mające za zadanie znalezie­nie nowych metod leczenia, wśród których warto wymienić: NMES (elek­trycz­na sty­mu­lac­ja mięśniowo-ner­wowa prą­cia), iniekc­je toksyny bot­u­li­nowej w mięsień opuszkowo-jamisty, modafinil (lek stosowany m.in. w lecze­niu narkolep­sji; powodu­je 2x wydłuże­nie IELT), alfa-blok­ery (spośród których silo­dosy­na 3x wydłuża IELT) oraz antag­o­nistów recep­torów oksy­co­tynowych.